Laugardagskvöld

Mamma er greinilega farin að hugsa sinn gang. Farin að sjá eftir því að hafa sett á mig bleik gleraugu frá ellefu ára aldri og upp í unglingadeild og að hafa troðið mér í grænan snjógalla með hvítum doppum á meðan hinir krakkarnir spókuðu sig um í krafgöllunum sínum. Aldrei fékk ég heldur snjósleða heldur dröslaðist um á gamaldagssnjóþotu. Mamma er farin að sjá að hún er að nálgast elliheimilisaldurinn. Hún er að reyna að bæta upp fyrir gamlar syndir. Ég var í fótabaði og eftir fótabaðið fékk ég fótanudd og fótahreinsun af mömmu. Inni í borðstofu á laugardagskvöldi. Yndislegt líf. Yndislegt að geta höfðað til einhverrar samvisku... múhahaha Annars voru virðulegir gestir hjá okkur í kvöld, þeirra á meðal lítil mús, yndislegur skáti og tannlaus rúsína. Tannlausa rúsínan var sannfærð um það að Torfi væri að fara út að finna sér nýja kærustu. Náði að sannfæra þau bæði um það að hann fyndi hvergi betri kærustu... Annars hef ég verið að þjálfa, síðastliðin 26 ár, leikþátt. Að þykjast vera dauð. Torfi sá í gegnum þetta eftir 15 skipti og hætti þá að reyna lífgunartilraunir. Síðan ætlaði ég að prófa þetta á grísunum þremur þegar æsingurinn var farinn upp úr öllu valdi og ég algjörlega búin að missa tökin. Þegar þau sáu að það var dauð manneskja (tek fram að þetta er mjög trúverðugur leikþáttur hjá mér) í sófanum virtist áætlun mín hafa þveröfug áhrif og efldist skríllinn upp úr öllu valdi. Unga fólkið í dag ber enga virðingu fyrir hinum látnu... Nóg að sinni. Farin að horfa á RÚV á laugardagskvöldi með mömmu. Lifum heil og elskum lífið. Júlía.

Sumar gleði glaumur gaman

Jæja, þá er sumarið gengið í garð. Mætt á spítalann rúllandi rúmum fram og tilbaka. Sumarið skipulagt út í ystu æsar, ætti ekki að leiðast. Maður af Blaðinu ætlar sennilega að taka viðtal við mig í sumar, þarf að fara að gera eitthvað merkilegt, kannski slá met í einhverju...
Annars er það að frétta af Grím að hann fór í ofnæmispróf um daginn (sem var sent til USA undir nafninu Grímur Sveinbjörnsdóttir) og kom í ljós að hann er með ofnæmi fyrir heiminum. Honum var ráðlagt að vera á sérfæði það sem hann á eftir ólifað sem samanstendur af þurrfóðri sem inniheldur kjúkling og hrísgrjón. Hann má ekki þiggja neinn aukabita sem að honum er rétt. Hann ákvað samt að láta þessi ráð sem vind um eyru þjóta þegar amma hans hélt upp á fimmtugsafmælið og fékk sér væna sneið af afmæliskökunni... komst upp um hann þegar hann var að flaðra upp á mig með jarðaber á hökunni, sæll og glaður. En gleðin entist ekki lengi og endaði með eyrnabólgu svo hann þurfti að fara á sýklalyf og sterakúr. Óheppnin virðist elta hann á röndum því á nokkrum vikum var réðust þrír hundar á hann. Tvisvar voru Doberman hundar að verki og þurfti hann að fara til læknis í annað skipti. Hundaeftirlitið sagði að það hefði ekkert upp á sig að kæra eigandann, hann væri fífl eins og hundurinn. Grímur lætur þetta ekki spilla gleði sinni. Hann er farinn að sjá um að fara sjálfur út að labba um hverfið, nágrönnunum til ómældrar ánægju... Honum lyndir enn illa við kisurnar. Þær standa oft við stofugluggann og ulla á hann. Hann missir algerlega kúlið og tapar sér í móðursýkislegu öskri/gelti. Enn og aftur nágrönnunum og okkur hinum til ómældrar ánægju...

Loksins loksins!

Lítill ungi kominn í heiminn!

Kíkið á hann á http://www.barnaland.is/barn/42515!

Próf

Prófannatími. Gítarleikur er allt í einu orðinn stór hluti af lífi mínu. Hver hefur ekki heyrt það að tónlistarnám hafi góð áhrif á annað nám? Gítarinn hefur verið óhreyfður síðan síðustu jól þegar ég fékk hann og var með stórar yfirlýsingar: Tónleikar skyldu haldnir að ári með hinum ýmsu jólalögum...
Íbúðaleit fyrir vinkonu mína orðinn jafnstór hluti af dagsferli mínu og gítarspilið, hvort sem henni líkar betur eða verr þá fær hún upplýsingar um sætar íbúðir á markaðnum sem gætu hentað henni og hennar fjárhag afar vel.
Mér finnst sérstaklega mikilvægt þessa dagana að fylgjast með bloggsíðum vina minna, vina þeirra og frændsystkina og svo aftur vina þeirra, fólki sem ég þekki nákvæmlega ekki neitt.
Mér finnst líka mjög mikilvægt að fylgjast með hvað er að gerast í skemmtanaiðnaðinum og fer því reglulega inn á síður þess efnis. Svo eru það barnalandssíðurnar sem mér finnst sérstaklega mikilvægt að fylgjast með, því hver veit nema það séu komnar nýjar myndir af litlu frænku, frænku vinkonu minnar á netið.
Ég kíki oft á dag á póstinn minn í þeirri von að einhver hafi sent mér eitthvað grín sem mun lyfta mér upp í annars mjög ströngum prófalestri...
Dágóður tími fer í að horfa á skipulagstöfluna sem ég er með beint fyrir framan mig og skrifa jafnvel á hana nokkur vel valin orð: hundabað, klipping, föt og eyða svo hálftíma í að hringja til að redda þessum hlutum. Allt í einu varð mjög mikilvægt að redda jólabaði fyrir Grím á stofu, hann þarf jú að fara í naglasnyrtingu!
Matarpásurnar eru sérstaklega skipulagðar. Það fer hálftími í að ákveða hvað ég eigi að borða í mátarpásunni, áður en að henni kemur. Að þessu frátöldu fer dagurinn í að auka við þekkingu mína í þeirri von um að verða andlega ríkari af því sem er að finna í bókunum.
Hlakka til að vera búin í prófum og það hægir á dag-skránni minni.

Það er víst ekki bara ég sem er sérstaklega kúl í þessari fjölskyldu, vil benda á hana litlu systur mína (sem kemur reglulega inn til mín til að minna mig á að ég er að fara í próf) sem tekur sig vel út í fönkí átfitti.

Þar til næst, lifið heil.

Klukkuð (loksins)

1. Þarf alltaf að fara á klósettið þegar ég er á bókasafni eða í bókabúð
2. Ég er spennufíkill hahahahahahaha nota svo mikið af hárspennum!!! (líka ógeðslega fyndin...)
3. Ímynda mér að dýrin mín séu manneskjur og tala fyrir þau
4. Get ómögulega lært texta við lög, læt það samt ekki aftra mér frá því að syngja...
5. Get sofnað hvar sem er, hvenær sem er

Geðveikin tekin við

Grímur lætur mig vita að það sé tími til kominn að við förum í heilsubótargöngu. Lít út um gluggann; skiptast á skúrir, snjókomma og haglél. Stend upp. Sæki hlífðarbuxurnar. Treð mér í þær. Loparinn. 35000 króna úlpan. Gore-tex gönguskórnir. Flíshúfan og vettlingarnir. Trefill. Plastpoki í vinstri vasann. Þá gerist það: mannbroddar. Eins og ekkert sé treð ég á mig mannbroddum! Við örkum af stað. Förum upp á hæðina okkar. Grímur hittir lausan hund, ég verð spennt: er hann ekki góði strákurinn hennar mömmu sinnar? Jújú, hann stendur sig vel, kippir sér ekkert upp við það að hinn glefsi í sig. Kveðjum. Grímur kúkar. Ég horfi ánægð á hægðirnar, kavíarinn greinilega ekki farið illa í hann. Tek þær upp og bindi hnút á pokann og arka áfram af stað með hund í hægri og kúk í vinstri. Nokkuð ánægð með gæann. Förum svo að nálgast byggðir aftur. Förum heim og Grímur er þurrkaður með bláa handklæðinu sínu. Heilsar ömmu sinni kátur, ekki búinn að sjá hana í allan dag. Lít í spegil. Geðveiki ofurhundaeigandans tekin við sem lætur eins og hundurinn sé manneskja og spáir í á hvaða þroskastigi hann sé. Hver þarf börn?

Brandarakerlingin...

Til að gera mánudaginn þægilegri ætla ég að skutla inn einum góðum (sorry að þú ert að heyra þetta í þúsundasta skiptið Torfi!!):

Einu sinni voru 3 vinir í bíó. Þeir hétu Rabbi, Barði og Björn. Þegar hléið kom sagði Björn: Það er komið hlébarði. Þá sagði Barði: Viltu ísbjörn? Björn sagði: Spurðu rabbabara... *skellihlátur*

Annar: Einu sinni var kúreki sem varð lasinn. Hann þurfti að fara á spítala til að fara í aðgerð. Hann fékk lim úr mús til að lækna sig. Eftir það var hann kallaður múslimi... *dósahlátur*

Annars er ég mætt í skólann og klukkan er ekki orðin níu. Meira að segja 20 mínútur síðan ég mætti. Þetta hlýtur að teljast met. Grunar að Elísa sé í rólegheitum uppi í matsal að fá sér kaffi, gerir ekki ráð fyrir að ég sé mætt á réttum tíma... Hrikalegt að hafa svona orð á sér. Ég hef ákveðið að taka mig á, segja bless við syndina og segja halló við dyggðinni. Hér með mæti ég á réttum tíma, borða hollan mat og ekkert eftir klukkan átta. Ji hvað ég er orðin stabíl... hugsa strax um blandípoka sem er til heima... oooo hvað mig langar ekki í það...